Margumtöluð skýrsla rannsóknarnefndarinnar er nú í höndum þjóðarinnar. Langflestir eru sammála því að þeir sem hana unnu hafi leyst verkið af hendi af mikilli fagmennsku og vandvirkni. Þegar ég fylgdist með framsetningu skýrslunnar var ekki laust við að maður yrði snortinn að sjá svona hæft og gott fólk sem stendur upp úr fárviðrinu. Þarna sátu þau öll sex, róleg og yfirveguð, fluttu mál sitt á mannamáli af prúðmennsku og einurð svo hvert mannsbarn skyldi. Þarna var talað hreint út án stóryrða. Látlaus og yfirveguð framkoma allra sexmenninganna vakti aðdáun og traust þeirra sem fylgdust með.
Nú er vinnan að hefjast, menn hljóta að nýta þessar skýrslur til að greina stöðuna og ná utan um málin eins og lög leyfa. Þarna er mikið verk fram undan sem taka mun langan tíma en miklu skiptir að áfram sé unnið undir merkjum vandvirkni og heiðarleika þannig að þegar yfir lýkur geti þjóðin horft fram á veginn sátt við að menn hafi lagt sig fram og réttlætið náð fram að ganga þar sem því var mögulega við komið og að það sem út af standi sé ekki á mannlegu valdi að koma höndum á. Þjóðin þarf að sýna ákveðna þolinmæði og styðja við bakið á rannsakendum og öðrum þeim sem eru að vinna í málum.
Á hinn bóginn er aumkunarvert að hlýða á afneitunarkórinn, hvernig hver kennir öðrum um og allt sé öðrum um að kenna. Það er hvorki að sjá né heyra samviskubit eða eftirsjá eða að menn telji afglöpin svo stór að sjálfsagt sé að kveðja með afsökunarbeiðni og láta sig hverfa í fjöldann og sjást aldrei meir. Nei, meira að segja stíga einstakir stjórnmálamenn kokhraustir í ræðustól Alþingis og segja að allt sé bankafólkinu að kenna og siðblindum eigendum þeirra. Þetta er áhyggju efni, maður sér ekki betur en menn séu enn í frjálshyggjugírnum eins og hún (frjálshyggjan) hafi hvergi komið nærri . Það er mikið áhyggjuefni, ekki síst í aðdraganda sveitarstjórnarkosninganna að Sjálfstæðisflokkurinn ætlar enn og aftur að stíga fram við undirleik einkavæðingar- og frjálshyggjuhugmyndanna. Enn á ný heyrist söngurinn um einkaframtakið, lækkun skatta, skera niður „opinbera afskiptasemi“ svo einkaframtakið geti hreiðrað um sig á ný. Nú skal gera sveitarfélögin á Íslandi að nýjum stökkpalli fyrir nýja frjálshyggjuútrás.
Sveitarfélögin á Íslandi hafa eins og allir landsmenn orðið að gjalda fyrir „Hrunadans frjálshyggjunnar“ við undirleik Sjálfstæðis- og Framsóknarflokksins. Enn á ný þurfum við, sem unnið höfum hörðum höndum að halda sveitarfélögunum gangandi og snúa vörn í sókn, að hlusta á sönginn um að engum sé treystandi til að reka sveitarfélögin nema Sjálfstæðisflokknum, hann einn geti leitt almenning í gegnum hörmungarnar, sem hann hefur komið okkur öllum í. Er ekki eitthvað öfugsnúið við svona málflutning!?
Nei, þótt fætur Íhaldsins sé á hröðum flótta undan sannleikanum þá slær frjálshyggjuhjartað enn á sínum stað og ræður för, þar hefur greinilega ekkert breyst.
Það eru eðlileg almenn viðbrögð við skýrslu rannsóknarnefndarinnar og siðfræðinefndarinnar að refsa Sjálfstæðisflokknum og Framsóknarflokknum í sveitarstjórnarkosningunum í vor. Þeir eiga ekki annað skilið af þjóðinni!
Það er eins eðlilegt og sjálfsagt að þeir tveir stjórnmálaflokkar sem skópu aðstæðurnar fyrir öllu saman verði látnir gjalda þess, rétt eins og einstakir menn sem nýttu sér aðstæðurnar og frömdu glæpi ýmist vísvitandi eða með aðgerðarleysi. Þessi eðlilegu viðbrögð gegn þessum stjórnmálaflokkum getur þjóðin ein sýnt í þeim kosningum, sem fram undan eru.
Það væri ekki til annars en skemmta skrattanum að leiða þessa flokka til valda á ný, meðan þjóðin sér ekki enn fram úr hörmungunum sem þeir komu henni í.
Jón Hjartarson,
bæjarfulltrúi Vg í Árborg
Greinin birtist á Smugunni 15. apríl 2010
