Ég veit ekkert tærara, hreinna né heiðarlegra en grát, hlátur og gleði barna. Það efast enginn um sannleika þess. Við bregðumst við barnagráti og lítum á hann sem vísbendingu um að barninu vanti eitthvað eða líði illa. Hlátur og gleði barna kemur frá hjartanu, er yfirleitt smitandi og kemur þeim sem eru nálægt í gott skap. Ég var að horfa út um eldhúsgluggann áðan og sá þá glatt barn. Ung stúlka sem hljóp eftir götunni og tók svo til við að fara í handahlaup, aftur og aftur og aftur og léttleikinn var þvílíkur að auljóst var að ekkert nema hamingja og gleði var þar á ferð.
Hvað gerist með okkur þegar við eldumst? Ef ég tæki upp á því í gleði minni að ferðast á handahlaupum um Selfossbæ yrði eflaust eitthvað horft á eftir mér. Ég er orðin fullorðin, svona gerum við ekki. Ég hef orðið vör við það að æska barna styttist, kröfur um að börn eiga að þroskast og fullorðnast eru meiri. Fyrirmyndir sem troðið er upp á börn í gegnum sjónvarp og fjölmiðla eru oft á tíðum fullorðin, tískan einnig og afþreying þannig að hún gerir það að verkum að börnin þurfa að færa sig ofar í „aldri“ fremur en niður að leik og gleði.
Ég vil leyfa börnum að vera börn eins lengi og yfir höfuð er hægt. Í þessu felst að börn eiga ekki að taka ábyrgð áður en þau hafa þroska til, við eigum að hvetja þau til að leika sér og vera þátttakandi í starfi og félagsskap sem viðheldur æsku og gleði þeirra. Þar sem þau geta tekið þátt á eigin forsendum. Til þess að þetta sé raunhæfur möguleiki þarf samfélagaið að skapa skilyrði til þátttöku fyrir alla, á eigin forsendum án þess að hagir foreldra og fjölskyldna þeirra þurfi að hafa áhrif á hvort þátttaka sé yfirhöfuð raunhæf.
Skipulagt æskulýðsstarf, íþróttir og tómstundir, er lykilatriði til að bernskan fái notið sín. Öll börn eiga að hafa aðgang að skipulögðu íþrótta- og tómstundastarfi. Fjárhagur foreldra þeirra á ekki að útiloka þau frá þátttöku og ræna börn þar með möguleikanum á að þroskast og eflast og styrkjast sem einstaklingar. Góð barnæska er gott nesti og grundvöllur sem börn eiga eftir að byggja á allt lífið. Því ber okkur sem samfélag að vinna gegn fátækt barna. Börnin okkar eru framtíð samfélagsins. Vaxandi misskipting í samfélaginu hefur mest áhrif á fátæk börn og fjölskyldur þeirra. Tekur vopnin úr höndunum á þeim sem minst hafa. Þetta er ólíðandi í ríku samfélagi eins og okkar Íslendinga. Við eigum að hlúa að hvort öðru, láta okkur nágranna okkar varða og vinna að því í sameiningu að móta samfélag fyrir alla. Við erum ekki ríkari en fátækasta barnið í landinu.
Alma Lísa Jóhannsdóttir skipar 2. sæti VG í Suðurkjördæmi